سه بار از خدا خواستم که فکر کنی دوستت ندارم
 اولین بار وقتی بود که تمنای دوستی ات را داشتم
 دومین بار وقتی گفتی دوستم داری و مغرور شدم
 سومین بار وقتی فهمیدم دروغ میگفتی و من اشتباه کردم

دستم به سوی نوشتن نمیرود
 نامه ات را خوانده ام
 زل زدم
 پشت دیوار را هیچ نگاه نافذی نمی شکافد
 من فقط همین حالا هستم
 لحظه پاک است
 مرا دریاب
 تا دریابم چه بوده ای و چه خواهی شد
 ای بهتر از من با من
 گم شدم در خیال فصل خزان و تو
 فقط شعار بهار را میدهی
 چشمان خمار آلوده ما
 ره به دیار خرابات دارد
 نه هوس به آغوش محالات

نه همین بودن کز بودن تو شکل گرفت
 پس به ناچاری این بودن و آن بودن بود
 که دچاریم و دچاری به همین بودن ها

 

میگه : اگه دیر بیایی سرت رو میبرم

باز میگه : اگه نیایی شهیدت میکنم

باز میگه : اگه بی معرفت بشی  و نیایی منم بیمعرفت میشم

و تنهات میگذارم

میشه همه اینها بود و نشد؟